Moaña

Ao longo do Antigo Réxime, a pequena nobreza rural galega tiña na posesión da terra o seu principal e case exclusivo xerador de recursos económicos cos que logo gozaba dun indiscutible prestixio social. Foi xa no século XVI cando comezaron a xurdir as grandes casas fidalgas galegas. Mediante ventaxosos acordos coas institucións eclesiásticas e a nobreza titulada, estas novas elites conseguían unha serie de terras que logo cedían ao campesiñado a cambio dunha renda máis elevada mediante un contrato de foro. A transmisión do patrimonio familiar facíase por completo a un só fillo, polo xeral ao primoxénito varón, en forma de morgado e isto permitía manter case sen fisuras e durante varios séculos todo o poderío acumulado pola liñaxe. Ademais, este patrimonio podía verse incrementado mediante compras ou vantaxosos matrimonios endogámicos, algo moi común nese estrato social. Un caso que nos serve para ilustrar esta política hereditaria mediante morgados é o da “Casa do Rosal”, concretamente imos centrarnos na unión matrimonial de D. Álvaro Suárez de Deza e Dna. Constanza López de Romai, que viviron entre finais do século XVII e principios do XVIII.